Sony Ericsson W508

“Soft Cream นมสด รสนุ่ม หวาน มัน อร่อย ทานได้เรื่อยๆ จะพักบ้างเมื่อรู้สึกอ้วนก็ไหว”

             ครั้งแรกที่ผมได้เจอตัวเป็นๆของ W508 ในช่วงต้นปีที่ผ่านมา ผมชอบงานออกแบบ ตัวเครื่อง และตัวตนที่สื่อถึงความสดใสเมื่อใช้งาน ในใจก็ได้แต่รอว่าเมื่อไรจะได้มาลองจริงๆจังๆซะที เพราะมองแล้วมันน่าจะมีอนาคตที่ใช้ได้เลยทีเดียว หกวันห้าคืนที่ได้อยู่ร่วมกัน ความรู้สึกของผมที่มีต่อ W508 มันช่างไม่ต่างไรกับ Soft Cream นมสด ที่หอมหวาน รสชาติดี แปลงร่างเป็นเมนูไอติมแบบอื่นๆก็อร่อย จะทานหลังอาหารวันล่ะมื้อก็ยังไหว (ถ้าไม่กลัวอ้วน) แล้วทำไมมันเหมือน Soft Cream? เพราะการออกแบบเครื่องที่ใช้โทนสีสว่าง หรือถึงจะเป็นสีเข้มก็ยังดูสว่าง บวกกับเส้นสายที่ค่อนข้างเรียบง่าย ทำให้น่าจะถูกใจกลุ่มวัยรุ่น เด็กมัธยม ผู้หญิง กลุ่มรักการแต่งตัว รักแฟชั่น แบบสวยคู่เก่งไปในตัว งานประกอบที่ให้สัมผัสที่ลงตัว อาจไม่แข็งจนดูหนักแน่น แต่ก็ไม่นุ่มนิ่มจนน่ากังวล ซึ่งงานออกแบบ วัสดุ งานประกอบ ก็เหมือนกับความน่าทานของ Soft Cream ที่ดูขาวสะอาด หอมหวาน

            ในส่วนการใช้งานเครื่อง แน่นอนว่ามันก็ยังสามารถทำหน้าที่ Walkman ในการฟังเพลงได้ดี คุณภาพเสียงยังคงไว้ใจกันได้ การทำงานของเครื่องที่ค่อนข้างเสถียร บางจังหวะในการเรียกข้อมูล เปลี่ยนเพลง เล่นวีดีโอ ก็ทำงานได้ลื่นไหลกว่า SE ที่ใช้ A200 Platform ในบางรุ่น ลูกเล่น gesture control ในการใช้มือโบกผ่านเครื่อง เพื่อตัดเสียงในโหมดต่างๆ ก็ช่วยอำนวยความสะดวกขณะใช้ได้ดี ลูกเล่นในส่วนอื่นๆ ทั้ง Organizer การใช้งานทาง internet ก็สามารถทำได้ดีไม่แพ้ SE ที่ราคาหลักหมื่นต้นๆขึ้นไปหลายตัว กล้องถ่ายรูปที่ให้คุณภาพที่ถ่ายออกมาดีเกินคาด ยิ่งถ้าเทียบกับ W705 ที่ใช้กล้องตัวเดียวกับ จับภาพแบบเดียวกัน คุณภาพที่ได้จากกล้องของ W508 ถ่ายออกมาได้ดีกว่าแบบคนล่ะเรื่อง

            แต่ W508 ก็มีจุดที่ยังไม่ลงตัวกันอยู่บ้าง อย่างแรกคือเรื่องวัสดุของตัวเครื่อง ที่ถึงจะเป็นพลาสติก แต่วิธีการเคลือบสี น่าจะเป็นแบบด้าน เช่นเดียวกับที่เคลือบใน W595 ซึ่งการเคลือบแบบด้าน ออกสากมือหน่อย ดูให้ความคงทนในการจับถือที่ดีกว่า ระบบ gesture control ของเครื่องยังไม่มีอาการหลุดเมื่อใช้งานไปบ้าง ซึ่งต้องอาศัยความคุ้นเคยกันพอสมควรถึงจะรู้จังหวะในการโบกมือแล้วทำงาน การวางตำแหน่งของ Fast Port ที่ไว้ด้านข้าง ทำให้บางครั้งหูฟังมีการหลุดออกเองง่ายไปสักนิด ไมค์สนทนากับลำโพงสนทนาที่ถึงจะใช้งานได้ดี แต่ถ้าปรับให้กระชับต่อการเคลียร์เสียงรบกวน กับมีความดังในการใช้งานกว่านี้ ก็จะลงตัวมาก เสียงเรียกเข้าถึงจะดัง แต่ความไพเราะยังขาดไปนิดนึง การใช้งานลูกเล่น Walkman ต่างๆ เช่นการเขย่า หรือยกขึ้นลงเพื่อเปลี่ยนเพลง ก็ทำได้ไม่สะดวก เพราะด้านนอกตัวเครื่องไม่มีปุ่ม W มาควบคุมการทำงานส่วนนี้โดยตรง ทำให้ต้องเปิดฝาออกใช้ ในเมื่อด้านนอกขณะปิดฝา มีทั้งปุ่มควบคุม ปรับเสียง ครบอยู่แล้ว ลูกเล่นการเขย่า หรือใช้การขยับมือ จึงดูเป็นส่วนเกินของเครื่องโดยทันที และแบตเตอรี่ของเครื่อง ที่ถึงจะไว้ใจได้ แต่สเกลของเครื่องที่ค่อนข้างเพี้ยน อาจชวนให้คิดไปได้ว่าแบตเตอรี่หมดค่อนข้างเร็ว

            ทั้งหมดนี้ ถ้าคุณผู้อ่านรู้สึกว่า W595 มันก็ดีนะ แต่ขัดใจว่าไม่ชอบสไลด์ ไม่ชอบกล้อง ไม่ชอบงานออกแบบ หรือคุณผู้อ่านที่รู้สึกว่า มือถือฝาพับที่ขายในตลาดตอนนี้สวยแต่รูป ลูกเล่นไม่โดนเลย หรือแม้นแต่บรรดาแม่ยก SE สาวน้อย หนุ่มเหลือน้อย หรือเหลือมากแต่รักในแฟชั่น แล้วรู้สึกว่า T707 ดูแต๋วแหววไปสักนิด ขออะไรที่ดูมีสาระสักหน่อย W508 คือมือถือฝาพับที่ตอบโจทย์ได้ถือว่าจบหมด ไม่ว่าจะซื้อไปแบบไม่ฟังเพลง แต่ชอบหน้าตากับความง่ายในการใช้ หรือชอบฟังเพลง แต่อยากได้อะไรที่มันดูสวยๆ ดูเป็นแฟชั่นบ้าง แต่เวลาเป็นงานเป็นการก็ดูได้ หรือจะซื้อเพียงเพราะมันน่าจะคุ้มราคา ทั้งหมดนี้ทำให้ W508 เหมือน  Soft Cream ที่รสชาติน่าทาน กินได้เรื่อยๆ แต่บางจุดบางที รสชาติอาจจะเลี่ยนได้ แต่หากไม่แน่ใจ ลองไปหาชิมดูก่อนจ่ายเงินได้นะครับ

ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านสำหรับการติดตาม

ขอขอบคุณ

โซนี่ อีริคสัน โมบายล์ คอมมูนิเคชั่น (ประเทศไทย)